All posts by admin

Klassieke Top 400 ook dit jaar weer op radio 4.

Hilversum, 2022
Stembus rijdt het land door voor de Klassieke Top 400
van NPO Radio 4

Staatssecretaris Gunay Uslu opent de stemweek
De luisteraars van NPO Radio 4 kunnen vanaf vrijdag 30 september weer stemmen op
hun favorieten in de Klassieke Top 400, een toplijst met de 400 mooiste klassieke
muziekstukken. Stemmen kan online via nporadio4.nl en bij de Stembus die door het
hele land rijdt.
De Klassieke Top 400 is te horen van maandag 17 oktober tot en met vrijdag 21 oktober op
NPO Radio 4.
Presentator en Stembus-chauffeur Sander Zwiep neemt van vrijdag 30 september tot en met
vrijdag 7 oktober dagelijks een andere NPO Radio 4-collega mee om stemmen op te halen in
heel Nederland. Samen brengen ze klassieke muziek naar onverwachte plekken. Denk aan
een camping, een woonzorgcentrum, een melkveebedrijf of een restaurant. Ook bezoekt de
bus weer mensen op hun werk. Dat gaat van een advocatenkantoor tot een bedrijf in
verwarmingsmaterialen en een opleiding voor koks en bakkers.
Daarnaast stopt de NPO Radio 4 Stembus bij professionele musici en scholen. Liefhebbers
van klassieke muziek kunnen de bus ook bij hen thuis of op het werk uitnodigen. Op het
programma staan miniconcertjes in onder meer ziekenhuizen, bij een chemische fabriek en
bij een medische hulporganisatie. Nieuw dit jaar is Het Pleidooi, waarin iemand aan het eind
van de middag op de NPO Radio 4-zeepkist plaatsneemt en in een minuut tijd hartgrondig
pleit voor één bepaald klassiek stuk voor de lijst.
De Stembus start op vrijdag 30 september in Leiden. Staatssecretaris Cultuur en Media
Gunay Uslu brengt als eerste haar stem uit voor de Klassieke Top 400 en opent daarmee de
stemweek. Daarna gaat de bus op tournee door Nederland en komt op vrijdag 7 oktober weer
aan in Hilversum.
19-09-2022 11:01
https://nederlandsepubliekeomroep.smart.pr/ Pagina 2 van 3
Route van de Klassieke Top 400 Stembus:
Vrijdag 30 september – presentatie: Sander Zwiep en Margriet Vroomans
Zuid-Holland
Zaterdag 1 oktober – presentatie: Hein van Eekert
Nood-Holland
Zondag 2 oktober – presentatie: Beitske de Jong
Friesland, Groningen en Drenthe
Maandag 3 oktober – presentatie: Sander Zwiep en Lex Bohlmeijer
Drenthe, Overijssel en Gelderland
Dinsdag 4 oktober – presentatie: Sander Zwiep en Jet Berkhout
Gelderland en Noord-Brabant
Woensdag 5 oktober – presentatie: Sander Zwiep en Hans Smit
Noord-Brabant en Zuid-Holland
Donderdag 6 oktober – presentatie: Sander Zwiep en Ab Nieuwdorp
Zuid-Holland en Utrecht
Vrijdag 7 oktober – presentatie: Sander Zwiep en Carine Lacor
Utrecht, Flevoland en Noord-Holland
De stemperiode voor de Klassieke Top 400 sluit op vrijdagavond 7 oktober om 20.00 uur.
Stemmen kan bij de bus en ook online via nporadio4.nl. Ab Nieuwdorp maakt de top 3 van de
Klassieke Top 400 op donderdagochtend 13 oktober bekend in het NPO Radio 4-programma
De Klassieken. Dan verschijnt ook de hele lijst op nporadio4.nl.
Klassieke Top 400 Concert
Het Klassieke Top 400 Concert op vrijdag 14 oktober in Tivoli Vredenburg is de feestelijke
opmaat voor de uitzendweek. Het Radio Filharmonisch Orkest o.l.v. Enrico Delamboye brengt
in samenwerking met mezzosopraan Maria Warenberg en countertenor Gerben van der Werf
bekende werken die ongetwijfeld de Klassieke Top 400 zullen halen. Het concert is live te
horen én te zien op nporadio4.nl.
De Klassieke Top 400 wordt uitgezonden van maandag 17 oktober tot en met vrijdag 21
oktober van 07.00 tot 23.00 uur op NPO Radio 4, nporadio4.nl en de NPO Radio 4-app.
19-09-2022 11:01
https://nederlandsepubliekeomroep.smart.pr/ Pagina 3 van 3

Mijn herschreven levensverhaal

Leven vanuit liefde en compassie

Organisatie: Oosthout & Bildirici Advocaten.

Boeken: Financial Fitness 101 (2011), The Power Of Giving (2016) samen met anderen, The Power Of Mentorship (2016) samen met anderen.

Leeftijd: 68 jaar.

Ik ben geboren op 23 januari 1954 in Soest, in het huis van mijn oma van moeders kant. Mijn vader was niet bij mijn geboorte aanwezig. Hij was door zijn werkgever Shell naar Curaçao uitgezonden. Mijn moeder en ik zouden zes weken later volgen.

Mijn ouders kenden elkaar al sinds hun jeugd in Nederlands Indië. Zij trouwden in 1952 in Den Haag, nadat mijn vader zijn HTS studie scheepsbouw en bedrijfseconomie had afgerond en werkte op de raffinaderij van Shell in Pernis. Zij woonden vervolgens in Vlaardingen. Mijn vader bouwde zijn hele leven raffinaderijen voor Shell en werd daarvoor twee keer langdurig naar Curaçao uitgezonden. Het gezin ging dan mee. Dat was van 1954 tot en met juli 1963 en van 1971 tot halverwege 1976. In de periode 1963 tot 1971 werkte hij op het hoofdkantoor van  

Als ik terugkijk op mijn ouders, dan zou ik mijn vader nu omschrijven als een liefdevolle hardwerkende man, die goed voor zichzelf zorgde en er daarnaast ook was voor zijn vrouw, kinderen, familie en vrienden. Zijn levensmotto was:“Breng bij alles wat je doet lichtheid en plezier in”. Daarnaast ervaarden we ook dat hij uit een militair officiersgezin kwam. Als hij iets zei moest je gewoon luisteren. Hij kon aardig driftig zijn. Zijn beste vriend en collega omschreef hem als een beetje rechtlijnig. Het was denk ik zijn manier om dingen hanteerbaar te houden. [1] 

Mijn moeder was een liefdevolle moeder en vrouw, die er altijd was voor anderen, maar die ook voldoende tijd voor zichzelf nam. Zij had kinderpsychologie gestudeerd en bij de organisatie Kinderen Naar Buiten (KINABU) in Amersfoort gewerkt. Zij wist hoe belangrijk het was om zelf invulling aan je leven te geven. Dat in tegenstelling tot de boodschap die ik meekreeg vanuit de familie: dat vrouwen vrijgesteld zijn van het werkende leven. Dat bracht een gevaar met zich mee dat door mijn moeder werd onderkend en waaraan ze niet meedeed. Zij gaf handarbeidles op een meisjesinternaat, zonder daar iets voor terug te verlangen. Het hield haar gezond, want zij zat niet om 10 uur ’s ochtends met vriendinnen aan de sherry bij Suikertuintje en het gaf haar een goed gevoel om iets te kunnen doen voor die meisjes. Gedurende de tweede uitzending had ze een eigen boetiek aan huis. De boodschap die ze o.a. uitdroeg deel je overvloed en je tijd. Geef, want dat maakt jezelf en anderen gelukkig.

Ik heb een jongere broer en een jongere zus. De eerste negen en een half jaar woonden wij als gezin op het zonovergoten Curaçao. Ik leerde er zwemmen, zeilen, snorkelen, waterskiën en diepzeeduiken. De weekenden brachten we veelal op het strand door en dan was de barbecue mee. Als ik er nu als volwassene op terugkijk, voelt het als vakantie.

Een geweldige jeugd en dat was ook zo. Tegelijkertijd waren er ook issues, die grote invloed kregen op mijn ontwikkeling. Ik kom namelijk voort uit twee families, waar in beide families een oorlogstrauma speelde, waarvan ik de impact in de loop van mijn leven steeds beter leerde kennen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is mijn opa van moeders kant vermoord door de Jappen, en zo ook de jongere broer van mijn vader, Bert. Mijn ouders kozen ervoor om er niet over te praten, omdat zij vonden, dat ze er hun kinderen niet mee moesten belasten. Ze probeerden deze traumatische ervaringen te beteugelen, door ze “binnen” te houden. Het hing echter als een “donkere wolk” over onze jeugd. 

Doordat mijn ouders de oorlog hebben meegemaakt en daarbij alles hebben verloren, hebben ze ons een aantal boodschappen meegegeven: Zorg dat je je school afmaakt, carrière maakt en veel geld verdient om nooit in de problemen te komen. Dat was vooral voor mijn vader erg belangrijk. Vanuit zijn liefde voor ons begrijp ik die opstelling en het is niet zoals ik er mee om ga, omdat zij voortkomt uit angst voor tekort. Ik ben juist van mening dat er altijd genoeg is. Dat is in ieder geval mijn levenslange ervaring. Ik heb echter gemerkt, dat ik me niet altijd als zodanig gedraag en dat ik vaak hard werk om geld te verdienen. Dat heeft kennelijk iets met mijn geloof te maken, dat er niet genoeg is en of ik het wel waard ben. Vandaar dat financiële onafhankelijkheid iets is dat me zo triggert. Kennelijk heb ik dat te leren en dat je soms helemaal niet hard hoeft te werken om het toch gewoon te krijgen.  

Mijn zoektocht naar mijn authenticiteit

Ik ben aardig zoekende geweest naar mijn eigen authenticiteit. Op de middelbare school was ik zowel goed in expressieve vakken als gym, tekenen, schilderen en toneel, cabaret. Ik was lid van het schoolkoor en lid van de debatclub. Omdat ik dat zo leuk vond, was er een goed evenwicht tussen die vakken en de leervakken. Hoewel ik hard moest werken heb ik mijn middelbare school daardoor met relatief gemak gehaald. Toen ik eindexamen had gedaan, kon ik naar de sportacademie, de kunstacademie en de universiteit. Uiteindelijk is het dat laatste geworden, mede onder invloed van mij vader. Kennelijk had ik niet de drive om mijn wensen om naar de kunst-of de sportacademie te gaan door te zetten, anders had ik mijn vader wel meer weerwoord gegeven.

In onze jeugd sliepen mijn broer en ik op een kamer. Dat leidde nogal eens tot vechtpartijen tussen ons beiden, waarbij hij het vaak uitlokte en dan vervolgens van mij de volle laag kreeg. Dan draaide hij zich om, zodat ik uitsluitend zijn rug kon bewerken met mijn vuisten. Waarom ik dat deed, weet ik nog steeds niet met zekerheid. Ik kan slechts bedenken uit onmacht, omdat ik hem niet kon bereiken. Ik zag wel in, dat dat niet de manier was om conflicten op te lossen, want dat dat tot schade kon leiden. Die driftigheid heb ik van mijn vader. Daar zitten ook goede kanten aan want het gaat ook over levensenergie. Als je die op een positieve wijze kanaliseert, levert dat mooie resultaten op. Ik was toen een jaar of 8 of 9. Dat was het moment dat ik mijn verbale vermogens ben gaan ontwikkelen.   

Tijdens mijn rechtenstudie ontwikkelde ik mijn dromen om politicus en advocaat te zijn. In deze rollen kon ik zowel mijn verbale als creatieve vaardigheden kwijt. Beide dromen heb ik waargemaakt.

Op de middelbare school was ik goed in recht en staatsinrichting, maar ook in expressieve vakken als zingen, toneelspelen.

In mijn eerste studiejaar trad ik op in het groenencabaret en later in een toneelstuk ter gelegenheid van het 400 jarige bestaan van de universiteit. Wat ik er leuk aan vond was, dat ik daarmee uiting kon geven aan creatieve facetten van mijzelf en op het toneel te staan voor grote groepen mensen en die een leuke avond te bezorgen.

Ik was lid van een pleitdispuut. Ik was lid van de debatingclub. Daarbij ging het vooral over hoe breng je je visie op een overtuigende of inspirerende manier.

Onze leraar staatsinrichting en recht nam ons ook mee naar de Tweede Kamer. Daar ontstond mij liefde voor politiek en het debat. Uiteindelijk leidde al die stappen ertoe dat ik advocaat ben geworden. Een belangrijke waarde die ik heb geïnternaliseerd is dat ik sta voor vrede, omdat mensen als zij zelf vredig zijn betere beslissingen nemen.                  

Behalve vrede zijn er een aantal waarden die ik belangrijk vind. Dat zijn rechtvaardigheid, onafhankelijkheid en verantwoordelijkheid. Ik sta ook voor verbinding. Ik ging op mijn eigen benen staan.

Hoe mijn eenzaamheid transformeert naar compassie

Eenzaamheid is een thema dat sinds mijn geboorte een rode draad vormt in mijn leven.

Ik ben er achter gekomen, dat mijn ouders er eigenlijk nooit echt waren voor mij. Als ik mij afvraag hoe dat komt, kan ik slechts bedenken, dat dat is omdat zij zelf nog volop hun trauma’s uit de oorlog moesten verwerken. Ze waren vooral met zichzelf bezig. Als kind had ik daar echter geen zicht op. Momenten waarop dat bleek, zijn het feit dat mijn vader niet bij mijn geboorte aanwezig was. Het feit, dat mijn moeder mij liet huilen ‘s-nachts met als argument dan krijgt hij grote longen. Het feit dat mijn vader mijn jongere broer Bert als zijn oogappel zag en dat hardop tegen iedereen zei. Later waren ze er ook niet bij mijn eindexamen middelbare school en bij mijn tweede huwelijk. Het gevolg van die eerste ervaringen, die later in mijn leven werden versterkt is dat ik mij nooit helemaal welkom en thuis heb gevoeld, hetgeen impact heeft gehad op mijn gevoel voor eigenwaarde, waardoor ik steeds hard heb gewerkt om goed genoeg te worden gevonden. Ik was 17 toen mijn ouders opnieuw door Shell naar Curaçao werden uitgezonden. Mijn broer en zus gingen mee. Tegen mij zeiden ze dat ik hier zou blijven. Mij werd niet gevraagd wat ik ervan vond. Ik voelde me in de steek gelaten en ontzettend alleen. Ik snapte het niet: waarom moet ik hier blijven? Het voelde als een hel, waarin ik zelfs even gedacht heb om eruit te stappen. Dat deed ik niet. Want ergens had ik ook het besef dat het leven veel te mooi is. In die tijd heb ik me afgevraagd: Hoe kan het dat de mensen die zeggen dat ze het meest van mij houden, mij hier achter laten en als ik het over de wijze waarop die beslissing tot stand kwam wil hebben en wat het met mij deed, ze er met mij niet over willen praten? Elke week schreef ik een brief aan mijn moeder. Ik voelde me machteloos. Het enige wat ik kon doen is  voor mijzelf zorgen. Dat was een beslissing die grote impact had. Ook later in mijn leven. Toen ik 18 was deed ik eindexamen HBS-A. Mijn ouders waren niet bij mijn diploma-uitreiking aanwezig. Mijn oma van vaders kant wel. Zij heeft mij op haar 75ste door het eindexamen heen geloodst. Als onderwijzeres wist zij als geen ander hoe dat moest en bovenal zag zij mijn talent. Ik voelde me door haar gedragen. De les die ik hieruit geleerd heb is dat er maar één persoon in je leven hoeft te zijn die onvoorwaardelijk van je houdt en dat hoeven niet altijd je ouders te zijn. Die ene persoon, mijn oma, is belangrijk om er toch voor te zorgen dat je je ontplooit en goed ontwikkelt. Het enige dat mensen nodig hebben om zich te ontwikkelen is liefde en bekrachtiging. Zij had dat goed begrepen.

Ik voel nog steeds soms die eenzaamheid. En ik weet inmiddels dat die eenzaamheid bij mij hoort. Nu ik volwassen ben kan ik andere keuzes maken en toch tegelijkertijd dat jongetje in mij erkennen dat zich alleen voelt. Ik kan hem aandacht en liefde geven terwijl ik tegelijkertijd nu ik volwassen ben andere keuzes maak. Ik heb meer compassie voor mijzelf gekregen en daardoor ook voor anderen. Hoe ik dat getransformeerd heb is dat ik het belang ben gaan inzien van zelfliefde. Hoe meer ik van mezelf hou hoe meer de mensen om mij heen ook van mij houden. Goed voor mijzelf zorgen betekent, dat ik als ik meer dan genoeg heb en dat heb ik, ik ook beter voor anderen kan zorgen. Ik kan mijn overvloed delen met anderen. Dat is een zichzelf versterkend mechanisme.

Loyaliteit heeft ook een keerzijde: Ik wil op eigen benen staan

Toen ik 21 was heb ik mijn kandidaatsexamen Nederlands- en notarieel recht gehaald in Leiden, waarna ik graag in dienst wilde. Met Kerst was ik op Curaçao bij mijn ouders en probeerde mijn vader hiervan te overtuigen. Die wilde dat ik mijn studie eerst zou afmaken. Ik deed wat hij wilde en ging terug naar Leiden en gaf er mijn eigen invulling aan: Ik werd lid van de Faculteitsraad en actief in de gemeentepolitiek, dat gaf mij de mogelijkheid te onderzoeken of de politiek in de praktijk ook iets voor mij was. Achteraf was ik te jong voor de politiek. Want op die leeftijd ging het leven nog te veel over mij en over carrière maken en minder over de betekenis die ik kon hebben voor de samenleving. In 2010 ben ik alsnog gemeenteraadslid geworden. Na drie jaar, ik was toen 24, heb ik hem alsnog verteld dat ik in dienst ging en dat als ik mijn studie weer zou oppakken, dat ik dat zelf zou betalen. Ik vond dat hij na zes jaar voor mij betaald te hebben genoeg voor me had gedaan. Ik hoefde me niet meer te bewijzen, want ik wist dat ik het in mij had, want ik had mijn kandidaatsexamen gehaald. Ik ging nog nadrukkelijker voor mijzelf staan. Ik ervaarde zijn wens om voor mij te betalen als het deels afkopen van zijn schuldgevoel voor het feit dat zij in Curaçao zaten en ik hier en het kopen van mijn loyaliteit. Ik had genoeg van de vanzelfsprekendheid dat het er altijd allemaal maar was. Hierin kwamen meerdere boodschappen die ik van uit mijn familie heb meegekregen en levenslessen samen. Ik had ervaren dat er altijd meer dan genoeg is, dat we een bepaalde status hadden en dat ze voor me zorgden, als ik maar deed wat ze van mij wilden. Dat laatste was voor mij een breekpunt, omdat het me niet bracht waar ik op uit was, namelijk op eigen benen staan. Bovendien had ik ervaren waar die boodschap toe kon leiden. De werkgever van mijn vader zorgde geheel voor mijn ouders, in ruil voor algehele loyaliteit, wat betekende dat ze mij moesten achterlaten.

Ik wil vrede in plaats van mijn verantwoordelijkheid bevechten

In 1978, ik was toen 24 en in militaire dienst, werd ik teruggesteld als aspirant reserveofficier. Dat hield in, dat ik na een opleiding van vijf maanden op de School Reserve Officieren Cavalerie in Amersfoort, waarbij je opklimt van huzaar via wachtmeester tot kornet aan het einde van die periode effectief wordt en dan naar je parate onderdeel wordt gezonden. In mijn geval gebeurde dat als Huzaar der 1e klasse. Mijn opleidingsofficier heeft mij nooit uit kunnen leggen wat de werkelijke reden was. Maar de beslissing was de enige juiste achteraf gezien. Aan mijn moeder vertelde hij dat ze mij te fanatiek vonden. De eigenlijke reden of rechtvaardiging was, bedacht ik me later, dat je iemand die op zijn 17e heeft besloten dat hij  uitsluitend verantwoordelijk is voor zichzelf niet verantwoordelijk kunt maken voor een peloton van 31 man in oorlogstijd.

Toentertijd bracht het me in verwarring. Maar het bracht me ook bij de vraag: Ligt mijn hart hier? Wil ik militair zijn en op die manier bijdragen aan vrede en veiligheid. Het antwoord was nee. Toen was ik er snel uit. Mijn verwarring werd veroorzaakt door de vraag hoe verhoudt het feit, dat je jezelf en je dierbaren wilt verdedigen, zich tot het feit dat ik uit die familie kom met die verwachtingen en boodschappen. Die boodschappen waren: Je bent de stamoudste uit een familie van generaals en kolonels en je wilt niet vechten? Dat kan niet! Je moet je rol pakken en de lijn voortzetten. Ik kom wel uit die familie en ik wilde die wapens niet. Ik wil vrede. Ik was mijn vrijheid en eigen verantwoordelijkheid aan het bevechten en stapte eruit, zowel naar mijn vader als naar de familie omdat ik er genoeg van had en vrede wilde.

Wanneer ben ik van betekenis?

Het antwoord is in relatie of verbinding met anderen, omdat als het leven uitsluitend over ons zelf zou gaan het al heel gauw saai wordt, omdat we immers als persoon weinig echt nodig hebben. Als ik mij verbind met anderen vanuit mijn passies, doe ik de dingen waar ik van hou en waar ik goed in ben, zodat die dan ook voor mij en die anderen het meeste opleveren. (Financiële) vrijheid. Toen ik 26 was ging mijn vader min of meer gedwongen met pensioen vanwege zijn 16 tropenjaren. Hij was toen 57. In zijn vakantie hadden ze zijn bureau aan een ander gegeven. Mijn moeder zei tegen mijn vader: ” je mag kwaad zijn, maar enkel één dag, want je bent meer dan je werk alleen”. Dat tekende mijn moeder maar ook mijn vader. Want voor mijn vader was succes balans in zijn leven en daarom werd hij geen directeur, want zijn vrienden die dat wel waren, waren met hun 50ste gescheiden of hadden een hartaanval gehad en die prijs vond hij te hoog. Hij had daar geen zin in. Ik begrijp nu dat een van mijn passies of prioriteiten daar is ontstaan. Het gaat dan over het belang dat ik hecht aan gezin, familie en vrienden. Dat is een van mijn vijf belangrijkste passies en dus prioriteiten. De andere zijn: Een leven lang fit, reizen, (financiële) vrijheid en persoonlijke ontwikkeling.

Ergens tussen mijn 27ste en 31 ste kreeg mijn inmiddels al jarenlang schizofrene oma van moeders kant een hersenbloeding. Ze kon niet alleen niet meer praten. Ze kon niet eens een woord vormen op een letterplank. Ik had geen gesprek meer met haar waardoor visites in het verpleeghuis, na 10 minuten een “lijdensweg” waren, omdat ik niets voor haar kon betekenen, dan behalve er te zijn, waardoor er bij mij als 27 jarige een tekortbehoefte ontstond. Ik wilde van betekenis zijn maar wist niet hoe. Toen heb ik besloten dat ik met mijn talenten iets voor mensen met soortgelijke problemen zou gaan doen: rechtshulp geven aan psychiatrische patiënten. Dat was voor mij een manier om zelf gezond te blijven. Als oudste had ik gezien, dat je een prijs moet betalen voor het feit dat je ouders worden uitgezonden en mijn les was: Er wordt niemand achtergelaten.

Ook mijn compassie voor anderen speelt hier een rol. Toen ik 43 was werkte ik bij Mr. Robert Moskowicz Advocaten en Europees Juristen in Nieuwegein. Hij had zich bij kop en kont gepakt en kwam bij Sonja Barend vertellen dat hij zijn verslaving aan hard drugs te boven was gekomen. Ik vind dat je mensen een tweede kans moet geven. Ik was op dat moment zonder werk en had wel een gezin met een vrouw en drie kinderen en een hypotheek en er moest brood op de plank. Ik meldde me bij zijn kantoor en wilde hem helpen. Zo kwam ik te werken bij een van de beroemdste advocatenkantoren van Nederland. Na bijna twee jaar ging hij toch weer in de fout, zo hoorde ik van zijn chauffeur die hem naar Hoog Catharijne moest brengen om die rommel te halen. Zijn eerste vrouw die bij hem werkte als advocaat had net opgezegd. Ik dacht, als jij niet in staat bent om degene met wie je twee kinderen hebt ,die nog steeds voor jou werkt, die je zelfs geen kinderalimentatie betaalt, aan je te binden, dan ben je geen knip voor je neus waard. Ik ging solliciteren en toen ik een nieuwe werkkring had, heb ik opgezegd. Mijn gevoel voor rechtvaardigheid werd hier behoorijk op de proef gesteld.
Het enige dat telt is de liefde voor mijzelf en voor de mensen om me heen

Een belangrijke levensles die ik geleerd heb wil ik met jullie delen. In 1978 kreeg ik tijdens mijn diensttijd bij het parachutespringen een malfunctie. Mijn hoofparachute ging niet open en ik moest mijn reserveprocedure uitvoeren. Ik was uiteraard bang, doch de drang tot overleven nam de overhand. Ik wilde maar één ding en dat was heel beneden komen. Ik besloot dat ik mijn reserveprocedure ging uitvoeren, zoals ik hem geleerd had en zou zorgen dat ik heel beneden kwam. Ik werd overgenomen door mijn primaire brein en deed alles op de automatische piloot zoals ik geleerd had. Ik trok aan het ripcord van de reserveparachute op mijn buik. Dat werkte niet direct en ik veranderde de hoek waaronder ik trok. Tegelijkertijd stak ik mijn andere hand onder mijn reserveparachute en wierp hem naar buiten, waardoor de stroming van de lucht veranderde en de hoofdparachute ook ontvouwde. Uiteindelijk landde ik in een boom, waar ik door de brandweer uit ben gehaald. Ik ben er nog omdat ik mijn reserveprocedure heb uitgevoerd en met succes. De les die ik hier leerde is dat ik als het er echt om gaat ik een “koele kikker” ben.

In 1999 kreeg ik een auto-ongeluk waarbij ik met de auto op Oude Rijn over de kop sloeg. Ik reed op de flyover van de A2 komend uit het zuiden en wilde naar de A12, richting Woerden. Ik reed op de linker rijstrook met 100 kilometer per uur in een bocht waar je toen 120 kilometer mocht. De achterkant van de auto begon uit te breken en ik zag de linker vangrail op me afkomen en dacht dat wil ik niet. Ik stuurde rustig naar rechts en kwam rechts op een vangrail terecht die uit de grond kwam en werd gelanceerd over mijn lengteas en kwam op de rechter zijkant tot stilstand aan de rechterkant van de weg. Terwijl dat gebeurde realiseerde ik me, dat er geen houden meer aan was en dat ik hier heel uit wilde komen, dus ik besloot om mijn handen aan het stuur te houden en mijn voeten op de pedalen en alleen maar te registreren wat er gebeurde en er heel uit te komen. Ook toen had ik helemaal niets. Dat heeft mij twee dingen geleerd, dat ik onder topstress ijzingwekkend kalm blijf, doordat ik doe wat ik geleerd heb en overgenomen wordt door mijn primaire brein, om te zorgen dat ik overleef en tegelijkertijd in het hier en nu blijf. Ik ben dus een overlever. Het heeft me nog iets geleerd en dat is dat alles waar wij ons druk over maken in het leven, of waarover we ruzie maken, of zelfs oorlog volstrekt onbelangrijk is! Het enige dat telt is de liefde voor jezelf en de mensen om je heen, te beginnen bij je dierbaren.    

Recentelijk kwam ik erachter, dat ik weliswaar mentaal compleet ben met het gezin en de families waar ik uit stam en de oorlog die zo’n grote rol heeft gespeeld in die families, doch dat dat nog altijd in mijn lichaam zat en mijn energiesysteem, waardoor ik minder goed in staat was om zelf invulling aan mijn leven te geven en bleef creëren vanuit dat oude paradigma zonder dat ik daar zicht op had. Inmiddels heb ik daar met hulp van anderen afscheid van kunnen nemen. Het oorlogstrauma van mijn  ouders blijkt een blessing in disguise, omdat ik heb gezien, dat daar waar ik eerst nogal gesloten was, dat had ik immers geleerd van hen doordat zij er niet over spraken, ik nu door mijn focus op zelfliefde mij meer openstel en mij kwetsbaar durf op te stellen, waardoor ik anderen als het ware de ruimte geef om hetzelfde te doen, waardoor ik toegang krijg tot intimiteit en ik me meer verbonden voel met mezelf en de mensen om mij heen. Dat ik dit kan zien is, omdat ik bij alles wat er gebeurt in mijn leven kijk vanuit hoe dit uiteindelijk altijd tot iets goeds leidt. Alles heeft een bedoeling.

Mijn Levenslessen.

In de loop van mijn leven heb ik gezien dat er een aantal thema’s in mijn leven speelden, onderwerpen waarover ik wat te leren had.

  1.    Vrijheid/verantwoordelijkheid/onafhankelijkheid. De boodschap die ik van mijn vader meegekregen heb was, zorg dat je te allen tijde voor jezelf kunt zorgen. Wees financieel onafhankelijk. Dat heeft ertoe geleid, dat ik altijd gewerkt heb, zodat het primaire inkomen zeker gesteld was. In 2004 besloot ik financieel vrij te zijn, omdat onze Staatsecretaris van Financiën de werkgevers kwam vertellen dat de regering de VUT en het prepensioen ging afschaffen. Hij zei eigenlijk, dat we weer gewoon voor ons zelf moesten zorgen, omdat de overheid het niet meer ging doen. Dat betekende dat ik naast mijn primaire inkomen ging kijken naar mogelijkheden om aanvullend inkomen te genereren, bijvoorbeeld door te sparen en investeren en het creëren van indirect inkomen. Dat wil zeggen inkomen dat je repeterend langdurig krijgt als vervolg van een investering of arbeidsinspanning en die je eenmalig hebt verricht. Denk aan royalties als je een boek schrijft. Ook ben ik gaan kijken naar manieren om de geldontwaarding voor te blijven, of ons geld te vermeerderen bijvoorbeeld door het kopen van een eigen huis en daarmee het genieten van hypoheekrenteaftrek. In onze cultuur is verantwoordelijkheid een begrip dat vaak met zwaarmoedigheid is omgeven. Het is geen last, blaam fout, lof, verdienste, schaamte of schuld. Het is simpelweg datgene waar je voor staat. Niemand kan je verantwoordelijk maken. Je kunt ook geen verantwoordelijkheid opleggen aan iemand. Het is een gunst die je aan jezelf geeft, een machtig makende context. Hoe ik verantwoordelijkheid zie is als: “Ik ben de oorzaak van alle dingen in mijn leven”, de goede en de slechte. Dat maakt dat ik onstopbaar ben geworden. Immers als je vandaag een slecht resultaat hebt gecreëerd dan kun je morgen iets geweldigs veroorzaken. Onafhankelijkheid en vrijheid heb ik nu grotendeels bereikt. Als ik uitga van wat wij nodig hebben dan zijn wij voor 75 tot 80% financieel vrij. Dat geeft een ongelofelijk gevoel van vrijheid, omdat je niet meer overal ja op hoeft te zeggen. Ik kan me dus meer bezighouden met wat ik werkelijk belangrijk vind en ik ben er nog niet.      
  2.    Het leven is liefde. Als ik hieraan denk, komt de inzet van mijn moeder en van mijn oma van vaders kant boven. Zij leerden mij om te geven zonder iets terug te verwachten. Het interessante is dat je als je geeft je er altijd wat voor terug krijgt. Je weet niet wanneer en niet van wie en het is hoe het universum werkt. Ik heb dit ook in mijn werk toegepast en er was altijd meer dan genoeg. Ook in mijn persoonlijk leven heeft het veel opgeleverd. In liefde en communicatie is alles oplosbaar. Dat heeft ertoe geleid dat bij de echtscheiding met mijn eerste vrouw er eigenlijk geen conflict was. Ik zei tegen haar deze hele procedure neemt 6 maanden in beslag dus laten we elkaar de ruimte laten. En zo is het ook gegaan. Om verder inhoud te geven aan dit begrip ben ik mediator geworden. Dat begon al op mijn 21ste toen mijn ouders mij om raad vroegen omdat hun huwelijk in zwaar weer verkeerde. Ik vroeg: ”Houden jullie van elkaar”? Hun antwoord was ja. Ik zei dan is alles oplosbaar en dat was ook zo, ze zijn hun hele verdere leven getrouwd gebleven. Dat mediation een uiting is van dit begrip heb ik ook in de afwikkeling van de diverse arbeidsrelaties, die ik met diverse zakelijke partners of werkgevers gehad heb, gezien. Als je begrip hebt voor elkaars positie, in plaats van gelijk te willen hebben, levert dat meer op voor ieder afzonderlijk en gezamenlijk en je houdt de relaties voor de toekomst in stand. Je weet namelijk nooit, of en wanneer je elkaar nog eens nodig mocht hebben.    
  3.    Je kunt alleen voor een ander zorgen als je ook voor jezelf zorgt. Voor mij betekent dit zoveel als, hoe meer je van jezelf houdt, hoe meer je ook van anderen kunt houden en het leuke is ook dat het twee kanten op werkt. Als ik van mijzelf houd en goed in mijn vel zit, houden mensen ook van mij. 
    De betekenis van dit adagium heb ik moeten leren in de praktijk. Het gaat verder dan werken voor geld. Het gaat over zelfliefde en – waardering. Het gaat over de bereidheid om mijn commitments te eren. Daartoe moest ik helder krijgen wat mijn belangrijkste passies en prioriteiten zijn. Nadat ik een boek van Chris en Janet Attwood, dat “The Passiontest” heet, had gelezen had ik het snel op een rij. Sindsdien focus ik op de vijf belangrijkste passies in mijn leven en ik creëer elke dag tijd voor mezelf voordat ik de dag begin. Omdat ik elke dag dankbaar ben voor wie ik ben, wat ik heb en wat ik doe is er ruimte voor meer. Ik zorg ook voor de anderen om mij heen, zoals mijn vrouw, kinderen en kleinkinderen, buren, vrienden, stadgenoten en cliënten. Dat maakt gelukkig.
  4.    Rijkdom is meer dan alleen geld. Rijkdom en succes gaan niet alleen over geld. Dat heb ik zowel gezien bij mijn vader als moeder. Bij mijn vader ging het over balans in zijn leven en werk. Bij mijn moeder over iets doen voor een ander zonder er iets voor terug te verlangen. Daarom doe ik ook vrijwilligerswerk. Omdat dat beter is voor mijn geestelijke en lichamelijke gezondheid en ik er gelukkig van wordt om mijn overvloed te delen en iets voor een ander te betekenen, zonder er wat voor terug te verwachten. Het geeft mij een goed gevoel.
  5.    Focus op het eindpunt en laat je niet afleiden. Als ik eenmaal een droom heb en een brandend verlangen heb ontwikkeld om hem te bereiken, zorg ik dat de focus ligt op het eindpunt en laat me niet afleiden door alle incidenten onderweg. Geluk kun je afdwingen door voor 100% voor je droom te gaan, dan krijg je mensen, omstandigheden en alle andere hulpbronnen op je pad om je droom waar te maken. Dat is hoe het universum werkt.  Zo heb ik mijn middelbare school afgerond, zo ben ik afgestudeerd en ben ik advocaat geworden. Zo heb ik voor ons gezin kunnen zorgen, ook als er soms even geen werk of minder inkomen was. 

    Mijn levensverhaal helpt mij om te focussen op mijn eigen authenticiteit. Wat wil ik hiermee? Mijn eigen leven authentiek leven en kunnen spelen met mijn verleden. Mijn verhaal gaat over vrede, vrijheid, verantwoordelijkheid en bovenal liefde en verbinding. Ik realiseer me dat ik een bevoorrecht mens ben en dat ik bepaalde talenten heb gekregen en dat ik daarmee iets moet doen, ook voor anderen. Adel verplicht. Ik ben onderdeel van mijn familie, ondanks dat zij mij niet altijd op handen hebben gedragen.

Het belang van de planeet dient voorop te staan. Al het andere is daaraan ondergeschikt.

De opstelling van de NAVO, de VS en de EU in het conflict tussen Rusland en de Oekraïne houdt de wereld gevangen in het paradigma van kampen van goeden en slechten en ontneemt ons als mensheid de kans om blijvende vrede te creëren.

Niet de belangen van de natiestaat, of een verzameling daarvan, doch die van de planeet en de mensheid dienen leidend te zijn en daaraan zouden de belangen van individuele naties ondergeschikt moeten zijn.

In een tijd, waarin wij als mensheid een strijd voeren op leven en dood om er voor te zorgen dat we niet door klimaatverandering aan ons eigen succes en onze eigen hebzucht ten onder gaan, voert Rusland in Oekraïne oorlog en verspilt het kostbare hulpbronnen, omdat één man, Vladimir Poetin, vindt dat de Sovjet Unie weer in zijn oude luister moet worden hersteld en daarom zijn kernwapens heeft geactiveerd. Met dergelijke bedreigingen hebben we geen oorlog nodig om een einde aan de wereld en de mensheid te maken.

Laat mij duidelijk zijn. Ik ben tegen elke vorm van geweld en dus ook tegen deze oorlog. Dat betekent niet dat ik niet bereid ben om mijzelf te verdedigen als anderen agressie tegen mij of mijn dierbaren, of ons land zouden plegen en ons past als Westerse landen enige bescheidenheid, omdat wij jarenlang niet bereid waren om het grootste goed, onze vrijheid, de vrede en de democratie, te verdedigen. Als wij niet bereid waren om 2% van ons BNP uit te geven gedurende vele tientallen jaren aan defensie, hebben we zelf deze situatie mede veroorzaakt. Als je niet bereid bent je vrijheid te verdedigen ben je hem niet waard.

Nederland heeft in de loop der jaren een groot deel van haar defensiemateriaal verkocht, omdat we dachten het niet meer nodig te hebben. Denk aan het vliegdekschip Karel Doorman, of de 800 Leopardtanks. Hetzelfde geldt voor het jarenlang uitverkoop houden door de Overheid van nationale en strategische belangen aan andere overheden en bedrijven.

Voedselproductie en energievoorziening zijn strategische goederen. Die hebben we namelijk elke dag nodig. Dat betekent dat we die zaken zoveel mogelijk zelf moeten produceren. Wij zijn het 2e landbouw exportland ter wereld. Dus dat zou geen probleem moeten zijn. Het feit, dat we bedrijven als NUON hebben verkocht aan RWE, of Fokker destijds aan DASA zijn twee van de vele voorbeelden.

Inmiddels zijn we teveel afhankelijk geworden van landen die hun eigen politieke agenda hebben, hetgeen ons ertoe noopt om versneld van fossiele brandstoffen afscheid te nemen en zelf weer verantwoordelijkheid te nemen. Daartoe heeft de Rijksoverheid nieuwe plannen gepresenteerd om versneld de windmolencapaciteit op zee uit te breiden en de afhankelijkheid van fossiele brandstoffen af te bouwen.

Het had het NATO bondgenootschap gesierd als zij rekening zouden hebben gehouden met de zorg van de Russen dat zij omringd worden door landen die hen vijandig gezind zouden kunnen zijn, los van de vraag of die angst vanuit ons perspectief reëel is. Dat oordeel past ons niet en lost ook niets op. Als iemand zegt dat hij ergens angstig voor is, is dat een gegeven en moet je hem gerust stellen. Laten we de Russen niet verwarren met Vladimir Poetin en de mensen direct om hem heen. Weliswaar steunt een groot deel van de Russen hem, door de desinformatie, die wordt verspreid. Echter het soevereine recht van een volk om zelf haar bestemming te kiezen, dat er na de val van de Berlijnse muur toe heeft geleid, dat allerlei staten uit Oost Europa er voor kozen hun eigen weg te gaan en lid te worden van de EU heeft gezorgd voor een nieuwe politieke realiteit, die de afspraken tussen Roosevelt, Churchill en Stalin die in 1945 in Jalta werden gemaakt op losse schroeven heeft gezet.

Er is in de rijke landen weinig historisch besef als het gaat om de gevolgen van deze ontwikkeling en ook weinig bereidheid om in het kader internationale organisaties afspraken te maken, die niet alleen voor individuele landen of werelddelen werken, doch voor de hele mensheid en de planeet.

Het gaat vooral om individuele belangen van landen. Kijk naar hoe China in Afrika opereert, of in Griekenland. Zij legt infrastructuur aan, opereert die zelf om de delfstoffen uit die landen te halen en betaalt relatief weinig. In Griekenland koopt zij een complete haven op. Ons eigen ontwikkelingsbeleid zit vol met voorbeelden waarbij het geven van steun wordt gekoppeld aan de verplichting het geld in Nederland te besteden, of projecten door Nederlandse bedrijven te laten doen, zodat vooral wij er geld aan verdienen. Wij zijn het niveau van geef die man een vis, in plaats dat we hem leren vissen, nog steeds niet ontstegen.

Recent werd in de NRC een artikel gewijd aan een complex dat bij de Russen zou zijn ontstaan, omdat zij door de eeuwen heen door allerlei buitenlandse mogendheden zouden zijn aangevallen. dat begon bij Djengis Khan en recentelijk door Napoleon en de Wehrmacht in de Tweede Wereldoorlog. Het miskent de veerkracht van het Russische volk en zet hen ten onrechte weg als angstige mensen. Het demoniseert hen, omdat de keuzes van hun huidige leider niet deugen. Dan ben je als een hond die tegen de verkeerde boom staat te blaffen. Het is een ontkrachtende visie, die weliswaar duidelijk maakt waarom, dat zo zou zijn. Doch het is een visie en geen feit. Het is de mening van een journalist, die noch wetenschappelijk is onderzocht, noch door middel van interviews summier is gecheckt.

Feit is dat de wereld rond is en dat we dus allemaal door anderen omringd worden. Daarom zijn er in de loop der eeuwen invloedsferen ontstaan van politieke systemen die elkaar te vuur en te zwaard bevechten om het primaat, doch die een ding gemeen hebben. Zij hebben slechts het belang van een deel van de mensheid voor ogen en dus niet van de mensheid en de planeet.

Daarom stel ik nadrukkelijk het bestaansrecht van de natiestaat aan de orde. Zij heeft ons veel gebracht en daarom bestaat zij nog en we moeten naar een wereld, die werkt voor iedereen.

Waar behoefte aan is zijn leiders zoals Kennedy, of Dr. Martin Luther King, die mensen wisten te inspireren en achter een groter positief doel wisten te krijgen, als binnen 10 jaar een mens op de maan en dat one day black and white children would walk hand in hand.

Er is op dit moment geen externe fysieke dreiging, zoals van buitenaardse beschavingen die ons aanvallen, waardoor we weer a la minuut verenigd zouden worden en dus creëren we die dreiging zelf. De vraag is hoe creëren we een inspirerende visie voor de planeet en de mensheid of het universum in plaats van elkaar in de haren te vliegen. Hier ligt ook een taak voor de Verenigde Naties en haar Secretaris Generaal Antonio Guttierez. En de eerste vraag is wat kunnen wij, jij en ik doen? Want als iedereen persoonlijk in vrede is,  is oorlog onmogelijk.

Ik beoefen elke dag transcendente meditatie. Wat doe jij?   

https://theoptimist.nl/oproep-gezamenlijke-actie-om-oorlog-in-oekraine-te-beeindigen/

Podcast Financiële Vrijheid # 4: met Linda Graanoogst over de relatie tussen publiciteit en mediatraining en financiële vrijheid.

Afgelopen maandag heb ik de nieuwe podcast over financiële vrijheid opgenomen met als gast Linda Graanoogst van Met Gemak In Het Nieuws en Blooming Publicity. Als voormalig journaliste traint en coacht zij betekenisvolle ondernemers hoe met gemak in het nieuws te komen. De podcast is tegenwoordig te beluisteren op Facebook, Anchor FM, Spotify, Apple ITunes en vele andere grote podcast platforms. Veel kijk- en luisterplezier!

De week van het geld.

Harderwijk, 28 maart 2022. Deze week is het in Nederland de week van het geld. Dat betekent dat er allerlei initiatieven zijn rondom het thema geld. Het thema dit jaar is van Doekoe Tot Digi. Vanochtend in het tvprogramma Goede Morgen Nederland van WNL werd er al aandacht aan besteed. Ook op de website Wijzer In Geldzaken, die bedoeld is om kinderen te leren met geld om te gaan, wordt er aandacht aan besteed. Zo werd aan Esther Barendregt, hoofdeconoom bij Rabobank, gevraagd hoe zij het gesprek aangaat met haar kinderen over geld. Zij benadrukte het belang van planning voor grote uitgaven. En dat als je impuls aankopen doet omdat je iets heel graag wilt hebben, dat consequenties heeft voor de rest van wat je binnen een bepaald budget en een bepaalde tijd kunt kopen. Het is goed om kinderen vertrouwd te maken met het feit dat we ook als het gaat over geld steeds meer in een digitale omgeving leven en ze daarbij ook te wijzen op de mogelijke gevaren. Doordat we steeds minder munten, of papiergeld in onze portemonnee hebben, raken we de verbinding kwijt met wat geld is en wat het waard is. Dat is de oorzaak dat steeds meer jongeren en ouderen steeds meer problematische schulden hebben. Geld is datgene wat wij bereid zijn te ruilen voor onze levensenergie. Als je je dat bewust bent geef je niet zo makkelijk geld uit, want datgene wat je koopt moet voldoende meerwaarde opleveren, voordat je bereid bent je levensenergie daarvoor te ruilen. Levensenergie is namelijk eindig. We gaan allemaal een keer dood, dus is het zaak wat je verdient te optimaliseren.  

 https://www.wijzeringeldzaken.nl/     

50 tot 100 kamerleden erbij

Harderwijk, 23 maart 2022. 50 tot 100 kamerleden erbij, of moet het districtenstelsel worden ingevoerd kopten nieuws.nl en het Leidsch Dagblad 2 dagen geleden naar aanleiding van een onderzoek van Alexander Rinnooi Kan.

De laatste jaren zijn er steeds meer signalen van politici, oud politici over dat de democratie niet werkt, dat heet dan het democratische tekort. Behalve Rinnooi Kan kennen we het boek van Pieter Omzigt over Een Nieuw Sociaal Contract. Onze parlementaire democratie blijkt niet meer goed te werken. Waar Omzigt kiest voor een filosofische benadering met zijn Nieuw Sociaal contract, dat natuurlijk een verwijzing is naar Rousseau’s Du Contrat Social, kiest Rinnooi Kan meer voor een systeembenadering. Het door beiden beschreven probleem van het democratisch tekort is overigens in de laatste 40 jaar langzaam ontstaan. Het is de vraag, of de systeembenadering, of de oplossing van Omzigt het probleem oplossen. We zien dat de vertegenwoordigende democratie niet meer vertegenwoordigt. Voorbeeld is het feit, dat inmiddels het merendeel van de bevolking boven de vijftig is. Of dat armen, jongeren of ouderen onvoldoende aan bod komen. De 2e Kamer wordt bevolkt door 30ers, 40ers en 50 ers. Dat is een probleem, omdat de hang van politieke partijen naar verjonging ertoe leidt, dat er mensen in de kamer komen die te weinig levenservaring hebben opgedaan. Tweede probleem is het feit dat politici slechte luisteraars zijn. Zij staan vooral op zenden en op het uitvoeren van hun eigen agenda of die van hun politieke stroming, terwijl we Nederland samen hebben opgebouwd en ook samen verder moeten uitbouwen en verduurzamen en toekomstbestendig maken. Ten derde de keiharde afrekencultuur waardoor politici en bestuurders de afgelopen tientallen jaren in toenemende mate risico avers zijn geworden. Er ligt meer nadruk op protocollen en procedures dan op werkelijke oplossingen voor problemen van mensen. Als ons maar niets te verwijten valt. Dat ontslaat mensen van zindelijk nadenken, immers alles is al vast gelegd in protocollen en als we die maar gevolgd hebben dan is het goed. Het verwijt dat je de huidige politici en bestuurders kunt maken is dat de papieren werkelijkheid van de protocollen belangrijker is geworden dan het werkelijke leven en de uitdagingen van mensen, die zij geacht worden op te lossen. Wat daarbij ook niet helpt is het feit, dat politici blijven zitten als ze fouten hebben gemaakt. Sorry is niet genoeg. Ze nemen geen politieke verantwoordelijkheid voor de brokken die ze maken. Je lost het gebrek aan empathie niet op door systeemoplossingen.                 

BKR:”Ouderen en jongeren steeds meer schulden”.

Harderwijk, 26 juni 2020. Afgelopen week publiceerde het Bureau Krediet Registratie (BKR) een rapport waaruit bleek, dat behalve ouderen steeds meer jongeren problematische schulden hebben. Men kon niet zeggen hoe dat kwam. Gezien de taak van het BKR kan ik me voorstellen dat zij dat niet weet en tegelijkertijd is het een teken aan de wand.

Wat de ouderen betreft is het duidelijk waarom dat zo kan zijn. Als je van een vast inkomen moet leven, dat je niet meer kunt aanvullen omdat je jezelf hebt gepensioneerd en dat is alleen AOW eventueel aangevuld met een klein pensioen en alles wordt duurder dan heb je al snel een probleem. De les zou kunnen zijn, gewoon doorwerken na je pensioen, als dat kan.

Wat de jongeren betreft is het ook duidelijk. Ik heb samen met mijn financieel planner aan de wieg gestaan van de conversatie die nu Wijzer In Geldzaken heet. Deze conversatie wordt geleid door het Ministerie van Financiën. Wij konden net als een aantal andere partijen op een gegeven moment niet meer meedenken, omdat we volgens het Ministerie geen gevestigde marktpartij waren. De keuze van de overheid was duidelijk. Alles moest zo veel mogelijk bij het oude blijven. Stabiliteit. De overheid heeft namelijk in het kader van het programma Wijzer In Geldzaken de jeugd uitgeleverd aan de banken en verzekeraars en elke marketeer kan je vertellen, dat als je mensen op jonge leeftijd aan je weet te binden je ze voor hun leven aan je verbonden hebt in het algemeen.

Hoe doen banken en verzekeraars dat? Als jongere mag je voordat je gaat studeren vaak al voor
€ 5.000,– rood staan op je bankrekening. Kinderen worden er daardoor aan gewend om van krediet te leven. Echter lenen kost geld, terwijl je op die leeftijd meestal nog niet zoveel verdient. Het leidt ertoe, dat de verkeerde mechanismen worden getraind en mensen hebben daar vervolgens hun hele leven last van, niet in de laatste plaats omdat omgeving belangrijker is dan wilskracht.

Als je dat niet gelooft, kijk dan maar naar verslaafden, die de grootste moeite hebben om af te kicken of criminelen, die na hun straft te hebben uitgezeten terugkeren in de samenleving, meestal in de zelfde vertrouwde omgeving, waardoor ze vaak recidiveren. Kinderen worden dus op vroege leeftijd verslaafd gemaakt aan geld en gaan vervolgens werken voor geld en niet om te leren, wat zij eigenlijk zouden moeten doen.

Hiermee wordt een systeem opgebouwd en in stand gehouden dat slavernij propageert, terwijl we de slavernij reeds op 1 juli 1863 in Nederland en de overzeese gebiedsdelen hebben afgeschaft.

Dit is wat het is. Ik heb er hier geen oordeel over. Ik laat alleen zien , dat als je je hiervan bewust bent dat je een keuze hebt en dat nu precies wat de banken niet willen, want dat raakt aan hun verdienmodel.

Wat denkt u dat u persoonlijk aan dit soort zaken kunt doen?